IONM zmniejsza ryzyko powikłań leczenia chirurgicznego tarczycy

Usunięcie gruczołu tarczowego wiąże się z ryzykiem uszkodzenia nerwów krtaniowych wstecznych, które przebiegają po obu stronach gruczołu. Nerwy te zasilają ruchowo mięśnie poruszające fałdy (struny) głosowe. Gdy jeden nerw jest uszkodzony to dany fałd (lewy lub prawy) nie porusza się, pacjent męczy się podczas mówienia, głos może chrypić, pacjent może się zakrztusić, zadławić – zaburzenia funkcji zależą od pozycji, w jakiej fałd się zatrzyma. Uszkodzenie obu nerwów krtaniowych to poważna konsekwencja, która może prowadzić do konieczności wykonania tracheotomii u pacjenta, aby się nie udusił.

Użycie neuromonitoringu daje chirurgowi narzędzie badające gdzie nerw przebiega, czy rozgałęzia się, zakrzywia itd. Chirurg specjalnym próbnikiem podającym prąd testuje obecność nerwu w polu operacyjnym. Gdy próbnik jest blisko nerwu to dochodzi do pobudzenia przewodzenia nerwowo-mięśniowego, nerw wzbudza do ruchu drgającego mięsień, co rytmicznie porusza fałd głosowy.  W ten sposób drgający fałd na rurce intubacyjnej z naklejoną elektrodą przekazuje sygnał odpowiedzi EMG do aparatu neuromonitoringu wyświetlający na ekranie potencjał EMG oraz powtarzalny sygnał dźwiękowy.

Jest w pracy chirurga posługującego się neuromonitoringiem dużo analogii do pracy sapera – obaj poszukują miejsca wysokiego ryzyka, które należy omijać oraz postępować bez gwałtownych ruchów. W czasie zabiegu chirurg korzysta z próbnika wielokrotnie, zapisując odpowiedzi EMG w aparacie do badania nerwów. Na koniec zabiegu posiada obiektywny dowód, że po usunięciu tarczycy nerw nadal przewodzi i jest sprawny co stanowi bardzo ważną informację dla pacjenta. Raport z potwierdzeniem jest częścią dokumentacji historii choroby pacjenta.